Sankt Martin

Het gaat om een altaar met het retabel van een onbekende maker tussen 1701 tot 1750, in bewerkt hout, gedeeltelijk verguld. Van voren wordt het schilderij (meegebracht uit Mechelen in 1812) “in de stijl van Rubens”, voorgesteld tussen twee binnen-zuilen in Korintische stijl. Er waren gordijnen in purper velours (die aansloten bij de laterale delen) van het standbeeld dat de plaats innam tussen zowel de rechter- als linker-zuilen, van het standbeeld - geplaatst op elke kant op een cilindervormig blok-, van een grote driehoek, dat het vermelde schilderij kroont, symbool van de Triniteit, met vergulde stralen die opstijgen uit het centrale oog. Deze vermiste stukken dateren uit de restauratie van 1953.

Zoals het altaar aan de linkerkant, is deze ook in eik en gedeeltelijk verguld en dateert uit de jaren 1700-1750. De verpersoonlijking van de drie theologische deugden – het geloof, de hoop en de barmhartigheid – bezetten het portiek van het altaar. De polychrome beelden, met een hoogte van 60 cm, bovenop elk hoofd een kroon, dragen een pluim in de rechterhand. Het onderscheid is dubbel: de linkerhand en de kleur van de toga: met boek en de blauwe kleur (Geloof) op het hart en de groene kleur (Hoop) op de borst in donkerrode kleur (Liefdadigheid). Boven het altaar zien we de franciscaan Sint-Antonius van Padua die het Kindje-Jezus draagt.

Het schilderij, dat de jonge Maria met kindje-Jezus en haar oude nicht Elisabeth met Johannes de Doper voorstelt, werd meegebracht uit Mechelen in 1812. Het versierde het hoofdaltaar. De verplaatsing van dit schilderij getuigt van een weinig gelukkig initiatief. In talrijke kerken, beheerst een groot kwaliteitsschilderij het centrum van het hoofdaltaar zonder het gebed of de meditatie te verstoren. Hier, waardeert de aldus gecreëerde leegte het hoofdaltaar? Niets is minder zeker sinds deze niet meer van zijn gedeeltelijke versiering kan genieten.