Saint Barbara

Gelambriseerd, in gevernist eik, bieden zij aan de kerk een sober aspect en een merkwaardige akoestiek. Zij bedekken het geheel van de ruimte tussen de zuidelijke puntgevel en het chevet van het koor. Een passende, gerichte verlichting benadrukt het originele karakter van dit gedeelte van deze cultplaats. Men ziet er ook nog de plaats waar de buis van de kachelpijp, in gietijzer, liep die deel uitmaakte van de oude manier van verwarmen van het gebouw.

Dit altaar op vier boogvormige poten, werd geïnstalleerd op initiatief van eerwaarde heer Jacques ARCQ, de laatste inwonende pastoor van de parochie (1964-1968). Als een regelmatige reiziger naar het Heilig Land, wou deze sportieve en populaire reus (hij was bijna 2 meter groot!) het aanzien van het altaar opnieuw verhogen: gewonnen voor het vieren met het gezicht naar het volk toe - zoals gewild door de liturgische hervorming van het midden van de jaren 60, heeft hij het precieze afmetingen gegeven, volgens zijn opzoekingen zoals deze van….de Tempel van Jeruzalem!

De groep van drie kerkramen boven het platte chevet van de hoofdbeuk, stellen een scène uit de kruisiging voor: de Christus, met Maria-Magdalena aan het kruis, links de Maagd Maria en rechts, Sint-Jan. In de hoofdbeuk vindt men op de westelijke muur, het kerkraam van Christus Geboorte en aan de overkant, deze van Pasen. De makers zijn niet bekend. Twee van deze ramen zijn een gift van families uit het dorp.

De kruisweg versiert de muren van de hoofdbeuk. In vernist keramiek en in polychroom, is hij aangeboden door de kerkfabriek van La Louvière in april 1991 ter vervanging van de vorige (in plaaster en beschadigd). Verschillende afwezige staties werden opnieuw gemaakt door het atelier van keramiek van het Monasterium Saint Jean de Quévy-le-grand; dit delicate werk werd tot een goed einde gebracht en aangevuld met een 15de statie dat het open graf voorstelt. Aan dit atelier hebben we ook aantal merkwaardige personages van de kribbe in terracotta te danken (1988).

De neogotische biechtstoel dateert uit het begin van de 20ste eeuw, dezelfde periode als die van de bouw van de kerk. Er bestaat nog slechts één enkele plaats, voorbehouden aan de boetelingen. Ooit vastgemaakt aan de zuidelijke muur, werd hij recentelijk verplaatst naar het linker transept.

In de 19de eeuw en bij de oprichting van de parochie, waren de families uit de kolenmijnenindustrie zeer talrijk in dit gedeelte van het dorp dat deel uitmaakt van het parochiaal grondgebied. Het beeld van de patroonheilige van de mijnwerkers heef allure en wordt voorgesteld met, aan haar voeten, de toren, verbonden aan haar pijnlijke en stichtelijke legende. Haar “huidige” sokkel is afkomstig van de oude biechtstoel, destijds vastgemaakt aan de rechterhoek van het koor, nu nuttig hergebruikt.