Nos événements

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Leliëndaalkerk maakte aanvankelijk deel uit van het 17de-eeuwse klooster van de norbertinessen van Leliëndaal. Na de verwoesting van hun oude priorij in Hombeek tijdens de 16de-eeuwse godsdienstoorlogen zochten zij de veiligheid van de stad Mechelen op en richtten daar een nieuw klooster in.

De barokke kerk werd gebouwd tussen 1662 en 1672 naar ontwerp van de Mechelse beeldhouwer-architect Lucas Faydherbe. Het was zijn eerste grootschalige, zelfstandige opdracht als architect, een project dat allesbehalve vlekkeloos verliep. Zo verzakte de eerste versie van de voorgevel en diende deze deels heropgebouwd te worden.

De afschaffing van de contemplatieve kloosterorden door Jozef II in 1783 betekende het einde van de Mechelse nobertinessen. Hun klooster werd nog even in gebruik genomen door de ursulinen, maar in 1798 leidde de Franse Revolutie tot de openbare verkoop. Bovendien werden de christelijke symbolen in de voorgevel verwijderd: het beeld van Sint-Norbertus in de geveltop, de gebeeldhouwde monstrans in de gevelnis - en vermoedelijk ook het cherubijntje en de guirlande eronder - werden weggekapt. Heel wat van het oorspronkelijke meubilair werd toen verkocht en is nu terug te vinden in andere Mechelse kerken, zoals de prachtige preekstoel en communiebank, te bezichtigen in de Sint-Romboutskathedraal. De kerk kreeg allerlei bestemmingen - ze fungeerde zelfs even als magazijn en schrijnwerkerij - en verloor in 1825 zelfs haar barokke geveltop om kosten voor de restauratie uit te sparen.

Gelukkig keerde het tij tien jaar later, met de inrichting tot kapel van de voorbereidende afdeling van het Klein Seminarie. De echte ommezwaai kwam er in 1900 met de aankoop door de Mechelse jezuïeten, die de kerk haar oude pracht terug schonken. Zij restaureerden de voorgevel en vulden de lege plek in de top in met een levensgrote voorstelling van hun ordeheilige Ignatius van Loyola.

Onder leiding van de Mechelse architect Philippe Van Boxmeer namen zij ook het interieur onder handen. Om de kerk toegankelijker te maken vanuit de Bruul draaiden zij de indeling volledig om: het koor met het hoogaltaar en de halfkoepel verhuisde naar de achterzijde van de kerk en het orgeloksaal met de drie 17de-eeuwse bas-reliëfs kreeg een nieuwe plek aan de straatzijde. De Jezuïeten zorgden ook voor de verdere herinrichting met prachtige biechtstoelen en nieuwe schilderijen voor het hoogaltaar. Opmerkelijk is ook de Lourdesgrot, die een plaats kreeg in een speciaal daartoe gebouwde kapel. Gelukkig bleef dit interieur gespaard van de brand die tijdens de Tweede Wereldoorlog het kerkdak in de as legde. In 1995 gebeurde een gedeeltelijke restauratie van de binnenkant. Het nieuwe koormeubilair (altaar, ambo, credenstafeltje en stoelen van de voorgangers) is van Marcus Verschaeren. Een nieuwe vloer werd aangelegd met zwarte en witte tegels, naar een ontwerp van Marcus Verschaeren.

Ondanks de turbulente geschiedenis van de kerk straalt zij vandaag rust en harmonie uit. Een harmonie die voortkomt uit de perfecte samenhang van de 17de-eeuwse architectuur, de bewaard gebleven barokke kunstschatten en de waardevolle kunstwerken die er later aan toegevoegd werden. Maar kom u daar vooral zelf van vergewissen tijdens een bezoek.

Bronnen : Stedelijke dienst Monumentenzorg Mechelen

KIKIRPA : Fototheek online
Toerisme Mechelen
Ontsluitingsplan OLV van Leliendaal p 31