Nos événements

Deze kerk, nabij het station van Blankenberge, werd 660 jaar geleden gebouwd ter vervanging van de eerste kerk van de stad, gelegen binnen de verdwenen parochie Scarphout. Tijdens de winter van 1334-1335 liep de oude kerk zware schade op door aanhoudend noodweer. Er kwam een nieuw kerkgebouw in 1335-1358, in vroeg-gotische stijl. Het was aanvankelijk dubbel zo groot als de huidige kerk. Een zuil buiten naast de toegangspoort vormde ooit het middelpunt van de kerk.

In de tweede helft van de 16de eeuw werd de gotische kerk bestormd door de watergeuzen tijdens de Beeldenstorm en werd enige tijd gebruikt als een Calvinistisch gebedshuis. Wanneer de opstandelingen verdreven werden, bleef de kerk in ruïneuze staat achter.
Gedurende heel de 17de eeuw werkte men aan de heropbouw en herinrichting in barokke stijl. Men besliste om de verwoeste westelijke helft van het gebouw te slopen. Nog een eeuw later werd de kerk ingericht met de huidige communiebank, biechtstoelen, preekstoel (alles in rococostijl) en verder: vloer, orgel en zoldering. Een deel van de inrichting werd bekostigd door de vissersnering. Een Blankenbergse schuit en het jaartal “1763” ingewerkt in het plafond van de rechterbeuk herinneren hieraan.

Door het toeristisch succes van Blankenberge in de 19de eeuw steeg het aantal kerkbezoekers. In 1885 werd daarom een nieuwe kerk (Sint-Rochus) in het centrum van Blankenberge gebouwd en werd de Sint-Antoniuskerk gesloten. In 1906 werd ze heropend als bijkerk van de Sint-Rochuskerk. Dan volgde de restauratie in de jaren 1920 met behoud van het barokke meubilair. Op 5 augustus 1928 werd ze opnieuw tot parochiekerk verheven.

U bezoekt vandaag een driebeukige kerk in rode baksteenbouw met vierkante westertoren. Bij het betreden van de kerk wordt alle aandacht onmiddellijk getrokken naar het hoogaltaar met gedraaide composietzuilen van gemarmerd hout . Onmiddellijk ervaart men de sterke opwaartse beweging van dit altaar, dat eindigt, hoog in de nok van de kerk met de ‘Verrezen Christus’ met kruis. Ook in het schilderij, ‘Vissers in gevaar’ is deze verticale beweging herkenbaar: geknielde vissersvrouwen richten hun handen ten hemel en vragen, op voorspraak van Petrus, Andreas, Johannes en Maria, om een veilige thuiskomst van de vissersschuiten.
Het nieuwe altaar + lezenaar (2005) in strakke, arduinen volumes, werd vervaardigd door de Blankenbergse steenkapper Jan Demeyere. Het geeft een hedendaagse invulling met respect voor het 18de eeuws kader van dit koor. Zo komt er centraal een open ruimte die het hoofdaltaar zichtbaar maakt en de verticale lijn, de verbinding tussen het aardse en het hemelse weer tastbaar laat worden.

Wie de kerk verder in detail wenst te bezoeken, vindt achteraan in de kerk, in het folderrek, een boekje met de beschrijving van het hele interieur.

De Sint-Antoniuskerk van Blankenberge ligt langs het fietsnetwerk “Het Brugse Ommeland Noord” vlak bij knooppunt 31.

KIKIRPA : Fototheek online