Sint-Martinus

De Sint-Martinuskerk vormt het hart van Westvleteren, een dorp van de gemeente Vleteren. De parochie ontstond in 1076, samen met die van Oostvleteren, en in 1197 kwam het patronaatsrecht toe aan de Abdij van Waten. Van de oorspronkelijke romaanse kerk in ijzerzandsteen zijn nog delen bewaard in de latere, laatgotische constructie.

Het is een driebeukige hallenkerk met transept en vieringtoren, opgetrokken in gele baksteen waarin rode baksteen een decoratief metselaarsteken vormt. De vierkante toren draagt een hoge naaldspits. In de eerste helft van de achttiende eeuw werd de kerk gedeeltelijk herbouwd.

Het interieur bewaart een rijke kunstschat over vele eeuwen: een geschilderd paneel van omstreeks 1700 met de ontmoeting van Jezus en Veronica, en de Bisschopswijding van de Heilige Martinus uit de tweede helft van de zestiende eeuw. Verder een albasten beeld van de Heilige Rochus van omstreeks 1650, portiekaltaren uit het einde van de zestiende eeuw en 1634, achttiende-eeuwse biechtstoelen, een preekstoel en een communiebank met tweeëntwintig gesneden panelen. De kerk behoort tot het vastgesteld bouwkundig erfgoed.