Sint-Willibrordus

De Sint-Willibrorduskerk vormt sinds jaar en dag een vertrouwd baken in Heusden, in de provincie Limburg. Al vóór 1400 stond hier een kapel die afhankelijk was van de parochie van Beringen en pas later zelfstandig werd.

Toen die oude kerk te klein bleek, begon men in 1874 met de bouw van een nieuwe, neoromaanse bakstenen kruisbasiliek naar ontwerp van architect F. Stappers; ze werd in 1877 ingewijd. Rond 1956 werd het geheel grondig vergroot door Robert J. en Frans Vandendael: de noordelijke transeptarm werd verlengd tot de eigenlijke nieuwe kerk, waarvan de as haaks staat op die van het oude gebouw. De oorspronkelijke kerk doet sindsdien dienst als rouwkapel, met haar vierkante westtoren en een ronde zijkapel.

Binnen verhalen tal van kunstwerken van generaties geloof: een muurschildering van het Laatste Avondmaal door Rik Verhelst uit 1975, een beeld van Johannes de Doper in een zeventiende-eeuwse nis en een gepolychromeerde Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. In de weekkapel bewaart men een vijftiende-eeuwse, gepolychromeerde houten Sint-Anna-ten-Drieën, toegeschreven aan de Mechelse School.