Sint-Paulus

Het beeld van de Sedes Sapientiae dat zich vandaag bevindt aan de ingang van het koor van de kathedraal is afkomstig uit de afgebroken kerk van de H.Johannes de Doper. Het rijke roerend patrimonium van deze kerk werd na de Revolutie overgebracht naar de kathedraal Saint Paul. Dit Mariabeeld is één van de schakels van het iconografisch thema van de sedes sapientiae, dat in de Maaslandse kunst bijzonder in trek was. Het beeld van indrukwekkende grootte, de draak aan de voeten, is imposant.

De Dode Christus wordt aanzien als één van de belangrijkste meesterwerken van Jean Delcour ( +1707), hoofdfiguur van de Luikse barokke beeldhouwkunst, geïnspireerd door Bernini met houdingen, doordrenkt van transcendentie en intensiteit van gevoelens met een innerlijke inspiratie die de kledij lijkt tot leven te brengen.

Vele prins-bisschoppen rustten in de Sint-Lambertuskathedraal, maar hun graven verdwenen tijdens de Revolutie. Enkele geredde resten verhuisden naar de nieuwe kathedraal van Luik, waardoor Saint-Paul als erfopvolgster werd benadrukt. De Schatkamer vormt het belangrijkste erfgoed. Dankzij de Provincie Luik werden in 2000 en 2002 de grafstenen van Velbruck en De Berghes heropgericht.

Het schilderij van het hoofdaltaar van de oude kathedraal benadrukt het mariale thema van de kerk, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en haar Tenhemelopneming. Tijdens de Revolutie door de Fransen aangeslagen, werd het doek in het Louvre tentoongesteld alvorens terug te keren naar Luik in de nieuwe Sint-Pauluskathedraal. Het had meer geluk dan “De bekering van Sint Paulus”, dat in Toulouse belandde.

Dit schrijn werd in 1896 vervaardigd ter herdenking van het 12e eeuwfeest van de marteldood van de patroon van het bisdom. Het verving het oude schrijn dat tijdens de Revolutie werd vernietigd, waarvan enkel het binnenschrijn in de Schatkamer bewaard bleef. Het werk, een meesterstuk van neo-goudsmeedkunst, herinnert aan middeleeuwse Maaslandse schrijnen en toont de kunstzin van de Luikse goudsmeden. Op de zijwanden staat de geschiedenis van de H. Lambertus en de verering van zijn relieken.

Het “Doopsel van Christus” van Carlier maakt deel uit van wat men de Luikse School van de schlderkunst noemt, subtiele mengeling die zich situeert halverwege tussen het Franse classicisme en de Italiaanse barok, tussen de antieke inspiratie van Poussin en het “clair-obscur” van Caravagio.