Sint-Bertinus

De eikenhouten barokke preekstoel uit het begin van de 18de eeuw behoort tot de mooiste van het land. Hij toont de kerkvaders Hiëronymus, Gregorius de Grote, Augustinus en Ambrosius. Drie dominicanen ondersteunen de preekstoel: Albertus de Grote, Thomas van Aquino en Hyacinthus van Polen. Op het klankbord staan de heilige Dominicus en de symbolen van de vier evangelisten: adelaar, stier, gevleugelde leeuw en engel.

Het baldakijn wordt bekroond met het beeld dat onze moeder aarde voorstelt als vrouw. Op de troonhemel zitten de vier zinnebeelden van de evangelisten: Matteüs als gevleugelde mens (ook wel engel), Marcus als gevleugelde leeuw, Lucas als gevleugeld rund en Johannes als gevleugelde adelaar. Op de vier hoeken worden een paus, twee bisschoppen en een monnik afgebeeld. Het meubel is opgetrokken in lindehout en uitgewerkt in Rococostijl. Het dateert uit 1755.

De groep bestaat uit zeven beelden: vijf achteraan in de kerk en twee bij de oostelijke pilaren. Tot 2015 dacht men dat ze afkomstig waren uit het Brigittijnenklooster van West-Vleteren. Onderzoek door architect Dries Vanhove toonde echter aan dat, behalve de soldaat en de bisschop, de beelden al deel uitmaakten van de vroegere altaren van de Sint-Bertinuskerk. Ze dateren vermoedelijk uit het einde van de 17de eeuw en staan nu op een nieuwe sokkel van Paul Nolf en Rik Dequeker.

Voor 1500 stond hier al een orgel op het koordoksaal. In 1674 voerde Jan Van Belle uit Ieper herstellingen uit, gevolgd door verdere werken door Guillaume Van Belle tot 1806. Dat jaar werd het orgel verplaatst naar het westdoksaal. Renovaties volgden in 1835, 1903 en 1948 door firma Loncke. Tussen 2008 en 2011 werd het instrument volledig gerestaureerd met steun van het Vlaams Gewest, onder leiding van Jef Braekmans en orgelbouwer Guido Schumacher.

Een broederschap is een congregatie. De oudst gekende is die van het Heilig Sacrament (1478). De ene tafel stelt het vagevuur voor en de andere de Eucharistie ( Kelk, Hostie en Stralenkrans). Het zijn houten sculpturen belegd met bladgoud uitgewerkt in rococostijl. Ze dateren uit eind 1900.

Het laatbarokke Onze-Lieve-Vrouwaltaar werd rond 1720 gemaakt door beeldhouwer Judocus Dehaene uit Ieper en schrijnwerker Wenzel Haberlant uit Poperinge. Het altaarschilderij van J. Desremaux toont het huiselijk leven van de Heilige Familie in Nazareth, met Maria, Jezus, Jozef, Sint-Anna, Zacharias en Elisabeth, omringd door engelen. Desremaux behoorde tot de Vlaamse school van de 18de eeuw en maakte ook werken voor kerken in Krombeke, Haringe en Reningelst.